Na het ontbijt zijn we rond 8.00 uur vertrokken naar de boot die ons naar Saparua brengt. De koffers hebben we in het hotel achter gelaten en het hoog nodige hebben we in weekendtassen meegenomen. Het scheelt ons een hoop gesjouw. Bij de haven is het een bedrijvig gedoe van taxichauffeurs, koelies en reizigers. Victor koopt de tickets en we stappen de speedboot in. We konden kiezen tussen de lokale boot en de speedboot. We kozen voor de snelheid van de speedboot: Reistijd 1 uur.

In de boot hoor je een hoop “gerakketak gepraat” tussen de passagiers. Ertussen door lopen vrouwen hun koopwaar, vooral snaaiwerk, aan te bieden. De boot heeft een prettige snelheid. Onderweg zitten Danny en Tjeerd op het dek en Victor en ik waken benedendeks over de bagage. We zitten in comfortabele stoelen en starend naar buiten luister ik naar de muziek uit mijn Ipod. Door het raampje tuur ik ontspannen over de rustige zee. De mooiste, tropische eilandjes met witte strandjes schieten voorbij. Het grote witte kruis dat we in de verte zien opdoemen, kenmerkt het eiland Saparua. De passagiers staan in groten getale op om hun bagage klaar te zetten. Het is een drukte van jewelste, want iedereen wil zo snel mogelijk de wal op. Op de steiger is het een komen en gaan van mensen. De chauffeur staat ons al op te wachten en helpt ons met het sjouwen van onze bagage.

Vanuit het busje, een normaal klein geel stadsbusje (zonder airco….), passeren we marktkraampjes en kleine winkeltjes. Mensen kijken nieuwsgierig wie er in het busje zitten. Ze vinden Tjeerd erg interessant. “Hey mister!”, roepen ze regelmatig. Het valt ons op dat overal luide muziek wordt afgespeeld. We zien regelmatig de kleuren rood, wit, blauw van de Nederlandse vlag en “Nederland” geschilderd op huizen. De mensen zijn ook hier dol op Nederland en Nederlandse toeristen. Vooral de Nederlandse voetballers zijn populair. Tijdens de wereldkampioenschappen was het hier op de Molukken een gekkenhuis.

We stoppen bij “SS” het enige restaurant op het eiland. Eindelijk herkenbare gerechten, zoals Gado gado, Telor goreng, Tahoe goreng en een Sajoer. We smullen en zijn het erover eens dat dit tot nu toe de beste maaltijd is. De eigenaar van het restaurant nodigt ons uit in de keuken. Danny was nieuwsgierig naar het gerecht Papeda, een dik vloeibaar basisgerecht gemaakt van Sago. Dat was even flink roeren voor Danny, maar het zag er prima uit. We vergaten helemaal het te proeven, maar dat komt nog wel eens keertje.

Na een ritje van 20 minuten komen we aan bij het plaatsje Ihamahu. Hier logeren we 3 nachten in een zeer eenvoudig guesthouse. Het logeeradres is nog niet bekend bij het reisbureau, dus we zijn benieuwd wat we aantreffen. Het enige wat we wisten is dat het direct aan zee ligt en dat leek ons erg aantrekkelijk. Vlakbij onze eindbestemming passeren we een eenvoudig standbeeld van Pattimura, ook hier is hij nog steeds de grote held.

Het huisje staat inderdaad direct aan zee. We worden verwelkomd door Marie en haar zoon John. Het is een zeer eenvoudig guesthouse tussen de huizen van de plaatselijke bevolking. De inrichting is heel sober en netjes. Een glanzende betonnen vloer en jaloezieachtige raampjes. Geen douche, maar een mandiebak. Dit is een enorme betegelde bak die helemaal vol staat met koud water. Met een soort kunststof steelpannetje gooi je water over je lijf.’t Is even wennen. Danny deelt zijn slaapkamer met Victor, want er is in deze omgeving geen andere slaapplaats voor hem te vinden. Danny had hier bij de boeking al mee ingestemd.

We chillen wat op de veranda en genieten tussen de palmbomen door van het uitzicht op Seram. Er overvalt ons een gevoel van innerlijke rust. We hebben vandaag niet veel gedaan, maar voelen ons een beetje bereisd. De mensen op Saparua hebben een grappige manier van praten. Een zin eindigen ze met een verhoogde toon.

’s Middags maken we een wandeling. De bevolking op Saparua leeft hoofdzakelijk van de visvangst en specerijen. Eenvoudige straatjes met nette huisjes en vriendelijke mensen.

Ihamahu. Authentiek plaatje.

Victor heeft een praatje gemaakt met John en wil ons voorstellen aan een 86-jarige dame met de achternaam Luhulima. De vrouw blijkt later niets te herkennen van ons verhaal en heeft alleen wat familie wonen in Breda. We bedanken haar voor de gastvrijheid en lopen rustig door het dorpje, waar hier en daar harde muziek galmt, naar een lange steiger die ver in de zee uitkomt. Aan het eind plonsen vrolijke kinderen onder luid gejoel, in hun kleding in het kristalheldere water van de zee. Het is er heerlijk, dus nestelen we ons op de steiger. Een goed moment om pap even te bellen. Hij heeft leuke jeugdherinneringen aan dit dorpje.

Zie video: Saparua. Op de lange steiger van Ihamahu.

's Avonds, na het mandiën hebben we heerlijk gegeten. Marie had erg haar best gedaan, het smaakte voortreffelijk.

Na het eten speelden we met z’n vijven Joker. John speelde ook mee. Hij spreekt geen woord Engels, maar we begrijpen elkaar en zo nodig treedt Victor op als tolk. Tijdens het spel luidt ineens de klok van de dorpskerk met lange tussenpozen. Als de klok zeven maal luidt, is er iemand in het dorp overleden. Direct wordt in de straat de avondrust verstoord door geroezemoes van nieuwsgierige mensen. Er schijnt een oude vrouw te zijn overleden.

Rond 22.00 uur stap ik in mijn bamboebedje overdekt met klamboe en zonder dekbed of dekens, maar die heb je hier ook niet nodig.

Selamat tidur.