We werden ‘s morgens rond 21.00 uur bij het hotel opgepikt. Victor had ons gisteren alleen verteld dat we een wandeling in de bergen zouden maken. We moesten onze dichte schoenen meenemen en voor onderweg wat snaaiwerk, want we zouden geen restaurantjes of winkeltjes tegenkomen. We reden meteen door naar de supermarkt, alwaar we het nodige in konden slaan.

Het was ongeveer een half uur rijden naar de plaats waar we onze wandeling zouden aanvangen. Bij aankomst trokken we onze slippers uit en onze dichte schoenen aan. We konden veel spullen in de auto achterlaten, want Alfa zou ons bij het eindpunt van de wandeling weer oppikken.

We liepen direct de bossen in. Smalle paadjes van een voet breed. Ik vergat haast naar al het mooie groen om me heen te kijken, zo druk had ik het om naar beneden te kijken waar ik liep. Uiteindelijk liepen we na een tijdje in een echte jungle. Complete rust, alleen nog de geluiden van vogeltjes en een enkele sprinkhaan. Ook hier weer overal vruchten en specerijen te kust en te keur. Er stonden bomen van jaren oud. Vooral de boom waar de Durian in groeit, is hoog en heeft een dikke stam. Een Durian is een vrucht die nogal schijnt te stinken. De binnenkant van de vrucht schijnt heerlijk te zijn. Helaas kunnen we de vrucht niet proeven, want het seizoen waarin het geplukt wordt is voorbij. Er leven geen grote of gevaarlijke dieren in de bossen. Geen apen, wel kleine ongevaarlijke slangen.

We wandelden over steile en gladde paadjes. Victor ging voorop en genoot duidelijk van zijn aanwezigheid in de bossen. Hij is een zeer energieke, pezige Ambonees, iets groter dan ik en geen greintje vet te bekennen. Hij gaat voor niets en niemand uit de weg en niets is hem te veel. Zo nu en dan gleed hij door het groen het dal in om noten te rapen om ze ons te laten proeven. Als het nodig was pakte hij zijn hakmes en maakte bijvoorbeeld van een stok met een paar slagen een wandelstok voor de mannen.

We hadden deze week al grote spinnen gezien, maar nu zagen we nog grotere knoeperts. Een goede foto van een dergelijke grote spin kunnen jullie in het reislog van vorig jaar zien (zie bij “links” onder Java en Bali 2009). Prachtige vlinders zweefden door de ijle boslucht tussen de wildernis van struiken en bomen door. Soms, zomaar ineens werd het groen onderbroken door een fel gekleurde, prachtige wilde orchidee. Achter me het gegiechel van de mannen die regelmatig aardige uitglijders maakten. Gelukkig had ik Victor voor me lopen. Als het nodig was reikte hij mij de helpende hand. Het was een flinke en soms gevaarlijke klimpartij, waarbij het zweet van ons af gutste.

Na drie uur lopen krijgen we een teken van leven. Heel in de verte hoorden we de klanken van muziek. Nog even doorbijten waarna we druipend van het zweet bij het dorpje Ema aan komen. Dit dorpje ligt hoog in de bergen en het is alleen te voet bereikbaar. De vrouwen waren gezamenlijk aan het koken voor een bruiloft die vandaag zou gaan plaatsvinden. De mannen van het dorpje waren bezig om de feesttent op te zetten en aan te kleden met stoelen en muziekinstallaties. Even verderop hoorden we de kinderen in de school in koor “Selamat siang” (goede middag) roepen, wat erop duidde dat ze naar huis mochten.

Op het eindpunt stond Alfa ons trouw in zijn auto op te wachten. Hij reed ons naar het dichtst bijzijnde strandje. Weer een prachtig tropisch strandje. Jammer dat we onze zwemkleding niet bij ons hadden, want de zee nodigde enorm uit om een plons in te nemen. We deelden het snaaiwerk, dat we ’s morgens hadden aangeschaft, met de kindertjes die op het strand aan het spelen waren. Wat een genot om te zien dat een kind blij kan zijn met een stuk koek. Ze stoeiden en renden met hun blote voetjes over de stenen van het strand waar wij met onze poezelige voetjes als stijve harken overheen bewogen.

Zie video: Ambon, Ema. Spelende kinderen op het strand.

Rond 15.00 uur reden we weg bij het strand om langs de kustweg weer terug naar Ambonstad te komen.

Plots stond de auto stil op de weg. Voor ons lag een stam van een boom over de weg. De boom was even daarvoor over de weg gevallen en had de elektriciteitskabels, die van paal tot paal in de lucht hingen, naar beneden geslagen. Op de plek waren al wat vrouwen en kinderen uit het dorp aanwezig. Een jongen met een scooter kon niet verder rijden en stond hulpeloos te kijken. Wat nu? Victor overlegde met ons wat we wilden, langs de kustweg naar huis of de andere, minder mooie, route nemen. We lieten de keuze aan hem. Hij koos ervoor om langs de mooie kustweg terug te rijden, maar dan moest wel die boom van de weg gehaald worden.

Je gelooft het niet. Victor vroeg de jongen of hij zijn scooter mocht lenen. Hij reed weg en kwam even later met een grote bijl in zijn hand terug gereden. Hij heeft uiteindelijk de boom in twee stukken gehakt en samen met de mannen en de jongen van de scooter naar de zijkant van de weg geduwd. We waren aardig onder de indruk van zijn actie.

Na een half uur en nadat Victor de bijl netjes op de scooter had teruggebracht, vervolgden we onze rit. Alsof er niets gebeurd was ging Victor gewoon weer door met zijn taak als gids en vertelde van alles over de omgeving.

Bij aankomst in Ambonstad zijn de mannen met Alfa naar het centrum gegaan en Victor en ik zijn naar een openlucht internetcafé gereden, alwaar ik het vorige verhaal “Siwa Lima” op het reislog heb gezet. Het hotel heeft wel WiFi, maar veel te traag. We sloten de dag af met een heerlijke, gezamenlijke maaltijd.

Het was weer een avontuurlijke dag. We hebben het allang in de gaten, met Victor zullen we ons de komende dagen op Saparua en Ceram niet vervelen.