Vandaag een lange rit voor de boeg. Het gaat ongeveer 6 uur duren. De wegen naar Sengkang gaan gedeeltelijk door de bergen en vaak zijn de wegen slecht.

Martinus jakkert over de weg. We scheuren door haarspeldbochten door de bergen. Soms zitten we met ogen op steeltjes en mijn maag begint te draaien alsof we in een 8-baan zitten. We komen onderweg veel schoolkinderen tegen. Van heel klein, ongeveer 5 à 6 jaar oud, tot groot, een jaar of 12. Ze lopen in hun uniformpjes en, soms veel te grote, rugzakken op hun rug kilometers, langs gevaarlijke wegen met scheurende auto's, om bij hun school te komen. Ze juichen en zwaaien als we hen passeren.

Rond 11.00 uur stoppen we weer bij Gunung Nona. Hier is internetverbinding dus kan ik onze verhalen om ons reislog zetten. De verbinding is redelijk, alleen de foto's worden langzaam geladen. Bij dit 'wegrestaurantje' kun je o.a. drankjes, fruit en snaaiwerk kopen, dus we slaan het één en ander in. Na een uurtje vertrekken we weer. Onderweg komen we de grappigste voertuigen tegen.

Mobiele winkel

Rond 14.00 uur pauzeren we bij een luxe Lazy house waar we even de benen strekken en wat drinken en praten. In dit soort Lazy houses kun je wat drinken en kleine snacks bestellen. Soms overnachten hier vrachtwagenchauffeurs die lang onder weg zijn

Als we rond 16.00 uur in de buurt van Sengkang aankomen bezoeken we een kleine weverij. Wat een precisiewerk. De vrouwen en meisjes laten zich niet in hun werk verstoren en gaan stug door. Normaal gesproken zit het er vol met wevende vrouwen, maar door de overstroming, veroorzaakt door de lange regentijd, zijn veel weefgetouwen gesneuveld. Aan het meisje achter het weefgetouw kun je zien dat ze haar gezicht wit heeft gemaakt. Vrouwen doen dit omdat ze een blanke huid mooier vinden.

Zie video: Sulawesi. Weverij nabij Sengkang.

Rond 17.00 uur komen we aan bij het Tempemeer. Op het schema stond dat we morgenochtend het meer op zouden gaan met een bootje, maar Julius stelt voor om het nu te doen zodat we morgenochtend op tijd naar Bira kunnen vertrekken.

Over een onstabiele half in het water liggende loopplank van bamboestokken moeten we naar de steiger lopen waar het lange smalle bootje ligt aangemeerd. Het bootje, sampan, van 8 meter lang heeft een motortje waaraan aan het eind van een lang metalen stang een schroef zit. De stang wordt in het water geduwd en zo kan het bootje varen met de snelheid van een speedbootje. Tjeerd vindt de loopplank niks. Hij heeft last van zijn rug en durft de gok niet te nemen. Julius, Danny en ik varen even later met z'n drietjes weg. Het was heerlijk op het water. Nu konden we de huizen van de achterkant bekijken. Door de lange regentijd is veel gebied hier overstroomd. De sawa's zijn ondergelopen en hele oogsten zijn hierdoor mislukt. Nog een reden waarom de huizen hier zo hoog op palen staan. Vandaar ook de bootjes die onder de huizen liggen. Het was een ervaring om even rond te varen.

Het hotel ligt vlak bij het Tempemeer. Een eenvoudig hotel, waar we 1 nacht zullen verblijven.Aan de overkant is een internetcafé. 's Avonds ga ik er mijn reisblog checken. We liggen er vroeg in, want de volgende dag gaan we weer vroeg op pad.