Rond 7.30 uur in de ochtend zaten we weer aan de Nasi goreng met omelet en boontjes. Mijn laptop op tafel om het verhaal “Op weg naar Pare Pare” te schrijven.

Vandaag vertrekken we naar Rantepao in Toraja. Het is ongeveer 8 rijden. Onderweg vervelen we ons geen seconde. Er valt zoveel te zien. Ook hier weer de scootertjes die in het verkeer overal tussendoor laveren. Onze chauffeur rijdt rustig en goed.

Onderweg stappen we regelmatig uit om onze fototoestellen te gebruiken. De rijstvelden zijn hier vlak, dus niet zoals je ze op Java en Bali ziet. Langs de wegen liggen kruiden, cacao en mais te drogen op stukken grondzeil. We stoppen bij een wegrestaurant met uitzicht op de erotische berg Gunung Nona. Achterin een hoekje kan ik mijn laptop aansluiten op een LAN verbinding. Mijn laptop staat op een laag tafeltje en ik prop mijn achterwerk in een kunststof kinderstoeltje. Het lukt! Ik krijg snel verbinding met het internet en kan nu wel mijn verhaal op het reislog zetten. We drinken nog wat en na een klein uurtje rijden we weer verder.

Gunung Nona

De zon schijnt volop en het is warm buiten. Gelukkig heeft het busje waar we in rijden airconditioning. Onderweg weet Julius veel te vertellen over het eiland en zijn gewoontes. Je zou bijna denken dat iedereen hier zomaar een huisje langs de kant van de weg kan bouwen, maar dat is niet zo. De grond wordt verhuurd of verkocht door de eigenaar en daarna kun je er met toestemming een huis op bouwen. De mensen zijn hier zo arm, je vraagt je werkelijk af hoe ze aan het geld komen om een stuk grond te kopen. Heel veel mensen werken niet en leven van wat de natuur hen biedt.

We zien veel groepjes schoolkinderen in uniform langs de weg lopen. Als we weer ergens zijn gestopt om foto’s te nemen, komt er net een groepje knulletjes aanlopen. Natuurlijk willen ze wel gefotografeerd worden. Met een hoop kabaal poseren ze erop los. Gelukkig verplicht de staat tegenwoordig alle kinderen om naar school te gaan. Dat is goed voor de ontwikkeling van het land.

Verderop stoppen we bij een prachtig landschap. Er staat een enorme Karbauw langs de kant van de weg te grazen. Bij een stalletje krijgen de mannen een alcoholisch drankje aangeboden. Het is gemaakt van de palmboom. Danny en Tjeerd vinden het maar zuur, niet lekker dus. Ze vertrouwen het zelf gebrouwde goedje niet. We rijden weer verder.

Rond 15.00 uur rijden we door de poort van Torajaland. In dit gedeelte van Sulawesi staan de karakteristieke huizen in de vorm van een boot. Een immens standbeeld staat op de rotonde. Julius verteld dat het een strijder is, Cilimen of ook wel Pongtiku Tirri’lada. De mannen stappen uit om er foto’s van te nemen.

De poort naar Torajaland.

Rond 16.00 uur komen we aan bij het hotel. Het hotel is in de Torajaanse stijl gebouwd. Onze appartementjes zijn gebouwd in een koloniaalse stijl. ’s Avonds eten we in een restaurantje in de buurt weer heerlijk eenvoudig. Danny bestelt sambal bij zijn eten en krijgt een schaaltje met verse fijngestampte pepers. Het ziet er verraderlijk heet uit. In niets lijkt het op de sambal die wij thuis gebruiken. Tjeerd en ik kijken wantrouwig in het bakje. Danny zegt dat hij wel wat gewend is op het gebied van hete sambal. Als hij een hap neemt kan hij nog even de schijn ophouden, maar binnen een paar seconden druipt het zweet van zijn vuurrood geworden gezicht. Hij geeft toe dat deze sambal toch heter is dan hij dacht. Hij bestelt maar een glaasje bier om na te blussen.

Als we terug komen bij het hotel lopen we onder luid gezang van o.a. krekels naar onze appartementen.

Nog even dit verhaal schrijven en dan lekker onder de lakens. Morgenochtend weer vroeg op.

Selamat tidur. Tot morgen!