We hebben een goede nachtrust gehad. Dat kon ook niet anders na zo’n lange reis. We hadden om 10.00 uur afgesproken met Julius, dus zaten we om 9.00 uur aan het ontbijt dat bestond uit lauwe nasi goreng met wat lente-uitjes en kroepoek. Inmiddels zijn we aan dit ontbijt gewend geraakt. Ik vind het lekker.

Pare Pare wordt vandaag onze bestemming. Een stad aan de westkust van Sulawesi. Onderweg stoppen we bij Fort Rotterdam. Een oud Nederlands fort uit de 18^e eeuw. Er is een eenvoudig museumpje bij met o.a. een maquette van de Borobodur en de Prambanan, een muntenverzameling, handgemaakte poppen en een wandschildering van de ontwikkeling van de mens van homo sapiens tot homo erectus. Het fort wordt gerenoveerd en staat gedeeltelijk in de steigers.

We rijden verder naar Portetere’ de traditionele haven van Makassar. In de haven zien we de bekende Prahu’s (Boeginese schoeners). Er wordt hard gewerkt. Vooral zwaar werk. Mannetjes met sixpacks sjouwen zomaar even 4 grote, zwaar uitziende zakken op de schouder. Ze bestaan nog hoor dames, de sterke mannen! Veel bootjes komen van de eilanden naar Makassar om proviand e.d. in te slaan. Op de schepen vindt veel onderhoud plaats. Het is een bedrijvig geheel. Julius vertelt dat de regering niets doet aan de vervuiling van de haven. Het water is inderdaad smerig. Er drijft veel afval in.

We rijden door naar de waterval Bantimurung. Het is er erg rustig in deze tijd van het jaar. Normaal gesproken kun je hier over de hoofden lopen, vertelt Julius ons. De waterval is groot en rondom het watergeweld zitten wat mensen op bamboematjes te relaxen. Het is een soort waterpretpark in de natuur. Aan de stapels luchtbanden te zien valt hier in de vakanties een hoop waterplezier te beleven. Omdat het regenseizoen net achter de rug is, is het water troebel, normaal gesproken is het helder. Prachtige grote vlinders zweven er rond. Vlinders die je bij de ingang ingelijst kunt kopen. “Belanda’s” hebben pech. De vlinders komen in Nederland niet door de douane. We waren ook niet van plan om deze prachtige beesten achter glas aan de muur te hangen.

We wandelen een beetje in het park rond en beklimmen een lange stenen trap naar een soort druipsteengrot. Boven aangekomen, puf puf… zweet zweet… ziet de grot er niet erg indrukwekkend uit. We besluiten om weer terug naar beneden te gaan. Helaas wordt in dit park ook weer veel troep neergegooid. Bij de ingang eten Tjeerd en Julius een geroosterde maïskolf. Tjeerd is hier met zijn blonde haar en blanke huid weer een bezienswaardigheid. Zonder hem aan mijn zijde val ik niet echt op tussen de mensen. Danny wordt bekeken als een twijfelgeval.

We rijden verder en onderweg valt weer enorm veel te zien. Veel zelfgebouwde huisjes op palen en mooie landschappen. De huizen staan oppalen omdat ze daardoor wat minder gauw instorten bij een aardbeving en in geval van overstromingen tijdens het regenseizoen.

In Sulawesi wordt sinds een paar jaar het wegennet vernieuwd. Regelmatig komen we nieuwe bruggen tegen in allerlei opvallende kleuren. Het wegennet is er nog niet op aangesloten. Ze zijn nog lang niet klaar met de klus.

Nabij Pare Pare stoppen we bij een restaurant aan een strandje. We hebben prachtig uitzicht op de zee. We bestellen Nasi goreng, Ajam ketchap en Oedang manis. Eenvoudig en erg lekker. We wachten nog tot de zon ondergaat, zodat we daar wat foto’s van kunnen maken. Ondertussen staat er een jongetje van ongeveer 9 jaar naast ons met een grote sigaret tussen zijn vingers. Hij rookt over z’n longen, een vreemd gezicht. Ik bekijk hem met afgrijzen, maar het maakt geen indruk op hem. Hij paft gewoon door.

Rond 18.30 uur komen we aan bij het hotel in het centrum van Pare Pare. Het hotel heeft geen internet, maar er is wel een internetcafé om de hoek. Eerst even een heerlijke douche nemen en schone kleren aantrekken. Bij het internetcafé lukte het me niet om mijn reislog te openen en ons verhaal er op te zetten. Hopelijk kunnen we morgen nog ergens een internetverbinding vinden.

Tot gauw!